Jednorożec

Jednorożec

"Kiedy o poranku słońce przebija się przez różnokolorową gęstwinę jesiennego lasu- słoneczna poświata nie ma sobie równych. Las powoli budzi się i życie zaczyna wydobywać się z tajemniczej głębi. Jest coraz głośniej i głośniej i nagle... cisza. Tak jakby wszyscy mieszkańcy lasu zamarli i obserwowali niezwykły cud, który pojawia się tu co jakiś czas. Słychać tylko delikatny tętent kopyt i wszyscy jak urzeczeni widzą, że w ślad za nim wyrastają kwiaty, trawa staje się zielona, kwitną krzewy tu i ówdzie tryska nowe źródło. Kto wniósł do jesiennego lasu energię wiosny?

Niebiański Jednorożec. Teraz widać go wyraźnie. Jego białe cudowne umaszczenie jest jak światło. Harmonia jego sylwetki jest odbiciem jego wewnętrznej równowagi. Perłowa grzywa przypomina włosy pięknej dziewczyny. Zgrabne, smukłe nogi wydają się delikatne, a w istocie są bardzo silne. I to od czego nikt, kto go zobaczy nie może oderwać wzroku - majestatyczny róg! Biały jak śnieg, spiralny róg, na samym czubku czerwony, a wewnątrz czarny. Z pięknem tego rogu mogą się równać tylko oczy Jednorożca - głębokie, niebieskie jak toń jeziora.

W Jednorożcu jest boskie piękno połączone z siłą ziemi. Moc jego piękna zewnętrznego przewyższa jedynie siła przesłania jakie niesie on ludziom. Często staje przed nimi, aby je przekazać. Dlaczego prawie nikt go nie widzi? Dawniej widziało go tak wielu. Dzisiaj widzą go tylko dzieci, coraz mniejsze dzieci.

Czasem Jednorożec lekko unosi głowę, jego oczy stają się jasnobłękitne, a róg jest pionowo skierowany do nieba. Przymyka oczy jakby rozmawiał z niebem. Wtedy tysiące nici- błyskawic z całego nieba spływa na jego róg, który błyszczy, drga i mieni się. Nici- błyskawice zaczynają tańczyć tworząc cudowną sieć o niezwykłym wzorze. Chwilę później, gdy oczy jednorożca stają się ciemnoniebieskie przyklęka ona na przednich nogach, pochyla głowę jakby składał hołd ziemi. Kiedy jego róg ledwie dotknie podłoża tysiące nici- błyskawic wypływają z ziemi i tańcząc układają się w kolorowy wzory. Słychać cudowny śpiew i czuć zapach róż- niebo i ziemia łączą się. Wtedy pojawia się ona- dziewczyna o sercu czystym jak kryształ. Jasnowłosa, delikatna i zwiewna.

Jed1Jej niezwykłe zielone oczy współgrają z zielenią jej aksamitnej sukni. Przysiada na ziemi pod krzewami białego głogu. Jednorożec przyklęka tak jak uprzednio, gdy składał hołd ziemi i kładzie swoją głowę na łonie dziewczyny. Dwie białe gołębice wzbijają się wysoko w niebo. Tam gdzie uprzednio na świecie było cierpienie, rodzi się radość, tam gdzie była nienawiść rodzi się miłość, tam gdzie było rozdzielenie powstaje jedność. Tylko wtedy, kiedy Jednorożec kładzie głowę na łonie dziewczyny staje się widoczny dla wszystkich.

Wiedzą o tym obydwoje... nie tylko oni.

Nagle taniec nieba i ziemi zostaje przerwany, sieć pęka. Gradowa ciemna burza owładnęła wszystkim. Czarne chmury walą się na ziemię, ziemia drży i jakby płacze. To myśliwi polujący na Jednorożca! Po raz kolejny. Tym razem wydawało się im że już go schwytają... lecz nagle krzewy głogów rozrastają się wszędzie, drzew jest coraz więcej i więcej, przyroda tworzy mur nie do przebycia. Zanim myśliwi dotarli na miejsce nikogo już nie ma. Kiedy dziewczyna wraca do domu jej serce bije jak nigdy dotąd a myśli przelatują to tu i tam jak czarne ptaki. Skąd się wzięli myśliwi? Czy szli jej śladem? Czy wśród nich był ktoś komu niepotrzebnie zaufała?
Jak nie tracąc zaufania do innych nauczyć się być skrytą?
Jak nie widząc w nikim wroga odróżnić przyjaciół od nie- przyjaciół?
Jak zachować otwarte serce wobec fali nienawiści, która być może dopiero nadciąga?

Wszak dziewczyna wie... polowanie na Jednorożca trwa."


Jednorożec

jest symbolem, który możemy odnaleźć w różnych kulturach na przestrzeni wieków. Jedno z naj wcześniejszych jego wyobrażeń odnajdujemy na płaskorzeźbach asyryjskich. Symbolizował on tu boską mądrość.

W mazdaizmie jest on przedstawicielem czystej mocy a jego róg wyobraża potęgę dobra, która pokona Arymana- boga zła i kłamstwa.

Występuję od również w mitach Indii, Chin i Tybetu. Podkreśla się tu jego nadnaturalna moc, siłę leczniczą jego rogu i serca oraz niezwykły związek z przyrodą oparty na poświęceniu i przyjaźni.
W Starym Testamencie jest on reprezentantem siły, mocy i potęgi. Jako stworzenie biblijne jest on alegorią Chrystusa i uosabiał przede wszystkim czystą miłość i poświęcenie.
Jednorożec był ulubionym tematem średniowiecznych i renesansowych tkanin dekoracyjnych. Do najsłynniejszych należy "Dama z Jednorożcem" - cykl sześciu gobelinów, na których Jednorożec jest symbolem czystości i boskiej miłości.
W tradycji alchemicznej jego biały róg (symbol falliczny) umieszczony na głowie symbolizuje przekształcenie energii seksualnej w wyższe moce człowieka oraz ewolucję od pożądliwości do boskiej miłości. W tejże tradycji biały, spiralny róg przedstawia przede wszystkim jedność nieba i ziemi, oraz wszystkich stworzeń zamieszkujących te przestrzenie.

W ezoteryzmie Jednorożec reprezentuje zejście czystej, niczym nieuwarunkowanej miłości do świata fizycznego.

autor bajki: Marek Taran